บทที่ 99

ห้วงเวลาดูเหมือนจะถูกยืดขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เสียงอื้ออึงของผู้คนในโถงผู้โดยสารขาออก เสียงประกาศหวานใสของพนักงานประชาสัมพันธ์ หรือแม้แต่เสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่บดเบียดไปกับพื้นหินขัด ทุกสรรพเสียงพลันเลือนหาย กลายเป็นเพียงภาพฉากหลังที่ไร้เสียง

ในโลกของอรัญญา เหลือเพียงภาพของชายหนุ่มร่างสูงส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ